എത്ര കിട്ടിയാലും സന്തോഷിക്കില്ല.

ഒരിക്കൽ ഒരാൾ, ഒരു യുവാവ് വഴിയരികിൽ കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത് കാണുന്നു
അപ്പോൾ അയാൾ കാരണം അന്വേക്ഷിക്കുന്നു
അപ്പോൾ യുവാവ് പറയുന്നു, “എന്റെ അച്ഛൻ കഴിഞ്ഞയാഴ്ച്ച മരിച്ചുപോയി.”
അപ്പോൾ വഴിയാത്രക്കാരൻ: “ഓ! അതുശരി അച്ഛൻ മരിച്ചാൽ എല്ലാവരും ദുഃഖിക്കും. സാരമില്ല
ഭൂമിയിൽ ജനിച്ചാൽ എന്നായാലും ഒരിക്കൽ മരിക്കണ്ടേ. അച്ഛൻ വയസ്സായല്ലെ മരിച്ച്ത്
എന്നോർത്ത് സമാധാനിക്കൂ.”
അപ്പോൾ യുവാവ്: “അതല്ല എനിക്ക് ദുഃഖം.”
യാത്രക്കാരൻ: “പിന്നെന്താ നിന്റെ ദുഃഖം?”
യുവാവ്: “അച്ഛൻ മരിച്ചപ്പോൾ എന്റെ പേരിൽ ഒരേക്കർ ഭൂമിയും .. എഴുതിവച്ചിട്ടാണ് പോയത്!”
യാത്രക്കാരൻ: “അപ്പോൾ നീ സന്തോഷിക്കയല്ലേ വേണ്ടത്. നിനക്കിനി പ്രാരബ്ധമൊന്നും ഇല്ലല്ലൊ.”
അതല്ല എന്റെ വിഷമം.”
“ങ്ഹും പിന്നെന്താ?”
“എന്റെ അമ്മേം മരിച്ചുപോയി.”
“അയ്യോ! അതൊരു വലിയ ദുഃഖം തന്നെയാണ്.”
“അതിലും അല്ല എനിക്ക് സങ്കടം.”
“പിന്നെ?”
“അമ്മേം എനിക്ക് കുറെ നിലങ്ങളും സ്വത്തുക്കലും ഒക്കെ തന്നിട്ടാണ് പോയത്.”
“അപ്പോൾ നീ വലിയ ഭാഗ്യവാനണല്ലൊ, ദുഃഖിക്കുന്നതെന്തിനാ?”
“അതിലുമല്ല എനിക്കു ദുഃഖം>
“പിന്നെ എന്തിലാണ് നിന്റെ ദുഃഖം?”
“എന്റെ മുത്തശ്ശനും ഈയ്യിടെ മരിച്ചുപോയി.
“അതിനിത്ര വിഷമിക്കണ്ടല്ലൊ, അച്ഛനും അമ്മയും മരിച്ച ദുഃഖത്തിനെക്കാളും ഉണ്ടാകുമോ മുത്തശ്ശൻ മരിക്കുന്നത് ദുഃഖം. വയസ്സായാൽ പിന്നെ എല്ലാരും ഒരിക്കൽ മരിച്ചുപോവില്ലെ,
“അതല്ല എനിക്കു ദുഃഖം
“പിന്നെ?!!!
“മുത്താശ്ശനും എനിക്ക് പാടങ്ങളും സ്വത്തുക്കളും ഒക്കെ തന്നിട്ടാണ് പോയത്
“അപ്പോൾ നിന്നെക്കാൾ പരമഭാഗ്യവാനായി ആരും ഇല്ല. ഇത്രയുമൊക്കെ ഉണ്ടായിട്ടും നീ എന്തിനാ ഇങ്ങിനെ ദുഃഖിക്കുന്നത്??!!
“അത്.. എനിക്കിനി ആരും ഒന്നും തരാനില്ലല്ലോ എന്ന ദുഃഖമാണ്!!!

ഇങ്ങിനെയാണ് നാമും പലതിനും വേണ്ടി ദുഃഖിക്കുന്നത്!
നമ്മുടെ സുഖങ്ങളുടെ ഒക്കെ കണക്കെടുത്തു നോക്കിയാൽ ദുഃഖം തുലോം കുറവായിരിക്കും
എന്നിട്ടും നാമൊക്കെ കിട്ടാത്തതിനുവേണ്ടിയും നഷ്ടമായതിനുവേണ്ടിയും അതിന്റെ പിന്നാലെ നമ്മുടെ മനസ്സിനെ അലയാൻ വിട്ട് നാം ദുഃഖിക്കുന്നു.